Psychotherapeut
Laura Cordero is klinisch psycholoog en psychotherapeut. Zij werkt vanuit een integratieve, trauma-geïnformeerde benadering waarin cognities, emoties en lichamelijke signalen systematisch worden betrokken. Het behandeltraject is gericht op het vergroten van inzicht in onderliggende mechanismen, het versterken van emotieregulatie en het ontwikkelen van toepasbare vaardigheden, met aandacht voor veiligheid, stabilisatie en duurzame verandering. Interventies worden afgestemd op de klinische indicatie en vinden plaats binnen passende professionele kaders en supervisie.
Zij behaalde haar graad Psychologie aan de Universidad Complutense de Madrid en een master in General Health Psychology aan de Universidad Internacional de La Rioja. Laura heeft specialisaties in sensorimotor psychotherapy bij trauma, emotionele intelligentie, eetstoornissen en derde-generatie therapieën, waaronder Acceptance and Commitment Therapy (ACT), compassion-focused therapy en mindfulness. Daarnaast volgde zij aanvullende opleidingen op het gebied van zelfwaardering, mindfulness en neurofeedback.
Voor haar aansluiting bij THE BALANCE werkte Laura in diverse klinische en multiculturele contexten in Spanje en het Verenigd Koninkrijk. Zij deed ervaring op in internationale behandelcentra voor eetstoornissen en trauma en in multidisciplinaire teams bij complexe psychische problematiek. Deze achtergrond ondersteunt een zorgvuldige klinische formulering, met oog voor de samenhang tussen psychische klachten, stressfysiologie en lichamelijk functioneren, en met duidelijke afstemming binnen het behandelteam.
In haar werk hecht Laura aan een professionele, veilige behandelrelatie waarin cliënten zich gehoord en serieus genomen weten. Zij hanteert geen standaardprotocol als uitgangspunt, maar vertaalt diagnostiek en behandelplan naar een individueel traject met heldere doelen, evaluatiemomenten en risicomanagement. Binnen die structuur ondersteunt zij cliënten bij het onderzoeken van ervaringen en patronen, het opbouwen van draagkracht en het versterken van autonomie, steeds binnen de grenzen van klinische verantwoordelijkheid en indicatiestelling.
