Eén cliënt tegelijk

Bij THE BALANCE wordt zorg ingericht rondom de individuele cliënt, niet rondom programma’s, bezetting of doorstroom. ‘Eén cliënt tegelijk’ is een klinisch uitgangspunt en geen bedrijfsmodel. Het beschrijft een werkwijze waarin diepgang, focus en professionele verantwoordelijkheid centraal staan wanneer de complexiteit vraagt om zorgvuldige begrenzing en regie, in plaats van volume-gedreven zorg. Dit uitgangspunt is bedoeld om de integriteit en veiligheid van behandeling te borgen, niet om exclusiviteit te creëren.

WAAROM FOCUS ESSENTIEEL IS BIJ COMPLEXE ZORG

Cliënten die zich bij THE BALANCE melden, presenteren zich regelmatig met meervoudige en onderling samenhangende problematiek, waaronder:

• psychische aandoeningen in combinatie met trauma
• middelengebruik of middelenproblematiek naast psychische ontregeling
• fysiologische disregulatie met impact op emotieregulatie en stabiliteit
• relationele, professionele of systemische druk

In dergelijke situaties kan versnipperde aandacht de veiligheid, samenhang en het behandelvertrouwen ondermijnen. ‘Eén cliënt tegelijk’ maakt het mogelijk om complexiteit verantwoord te dragen, met duidelijke regie en klinische samenhang.

DIEPGANG BOVEN VERSPREIDING

Zorg volgens dit principe legt de nadruk op:

• ononderbroken klinische aandacht
• consistentie in de therapeutische relatie
• continuïteit van diagnostiek, monitoring en herbeoordeling
• reductie van externe en interne ruis
• ruimte voor integratie in plaats van escalatie

De inzet is niet het spreiden van middelen, maar het borgen van diepgang waar dit klinisch geïndiceerd is.

STRUCTUUR, GEEN ISOLATIE

‘Eén cliënt tegelijk’ betekent niet dat een cliënt geïsoleerd raakt of dat samenwerking ontbreekt. Het betekent:

• zorgcoördinatie rondom één individuele cliënt
• multidisciplinaire inzet die gefaseerd en inhoudelijk afgestemd plaatsvindt
• klinische leiding die overzicht, samenhang en besluitvorming borgt
• de cliënt hoeft de complexiteit niet zelf te organiseren of te dragen

Structuur ondersteunt betrokkenheid en voorkomt dat behandeling versnipperd raakt.

VERANTWOORDELIJKHEID EN GRENZEN

Dit model legt expliciete verantwoordelijkheid bij de instelling en vraagt om:

• selectieve intake en indicatiestelling
• helder gedefinieerde capaciteitsgrenzen
• de bereidheid om niet te starten of te pauzeren wanneer dat klinisch aangewezen is
• doorlopende klinische evaluatie en bijstelling

‘Eén cliënt tegelijk’ wordt gedragen door terughoudendheid en governance, niet door schaalvergroting.

EFFECT OP HET BEHANDELPROCES

Werken met één cliënt tegelijk ondersteunt onder meer:

• zorgvuldiger en accurater klinisch beeld en diagnostiek
• tempo dat aansluit bij draagkracht, tolerantie en behandelgereedheid
• minder druk om te ‘presteren’ of versneld vooruitgang te tonen
• meer ruimte voor trauma-sensitief en gefaseerd werken
• een stevigere basis voor duurzame stabiliteit

Het doel is niet maximale intensiteit, maar klinische precisie.

WAT DIT PRINCIPE NIET IS

Ter voorkoming van misverstanden betekent ‘Eén cliënt tegelijk’ niet:

• gegarandeerde uitkomsten
• versnelde verandering
• continue interventie zonder indicatie
• afwezigheid van grenzen
• toegeeflijkheid of overbehandeling

Het betekent: zorgvuldig, gefocust en toetsbaar werken binnen een gereguleerd behandel- en besluitvormingskader.

RELATIE TOT LANGDURIGE ZORG

Gerichte zorg draagt bij aan duurzame verandering wanneer deze over tijd wordt geïntegreerd. ‘Eén cliënt tegelijk’ creëert voorwaarden voor:

• een betekenisvolle therapeutische werkrelatie
• inhoudelijke integratie tussen disciplines
• continuïteit na intensieve behandelperioden
• zorgvuldige overgangen naar het dagelijks functioneren

Langetermijnstabiliteit hangt in belangrijke mate samen met de structuur van zorg, niet met de hoeveelheid zorg.

EEN OPMERKING OVER BESCHEIDENHEID

Niet elke situatie vraagt om dit niveau van focus. Wanneer een andere behandelstructuur klinisch passender is, wordt dat transparant en verantwoord besproken. ‘Eén cliënt tegelijk’ wordt toegepast waar het de cliënt aantoonbaar dient; het is geen standaardkeuze voor ieder dossier.