Een bedrijf kan een welzijnsprogramma inkopen. Een bestuurder kan particuliere behandeling regelen. Geen van beide beslissingen toont aan dat terugkeer naar dezelfde werkomstandigheden duurzaam zal zijn. De cijfers over verloren werkdagen in Groot-Brittannië laten de omvang van het probleem zien. Onderzoek naar behandeling stelt een tweede vraag: hoe goed sluiten klinische zorg en werkhervatting op elkaar aan?
Belangrijkste bevindingen
22,1 miljoen: het geschatte aantal verloren werkdagen door werkgerelateerde stress, depressie of angst in Groot-Brittannië in 2024/25.
16,4 miljoen: de overeenkomstige gepubliceerde schatting voor 2023/24.
964.000: het aantal werkenden dat hiermee te maken had volgens de meest recente enquêtedefinitie van HSE.
22,9 dagen: het gemiddelde aantal verloren werkdagen per getroffen persoon in 2024/25, geen aanbevolen herstelperiode.
De cijfers hebben betrekking op de relevante werkende bevolking in Engeland, Schotland en Wales. Het gaat niet om onderzoek specifiek onder bestuurders of om een telling van vastgestelde burn-outdiagnoses. [1] [2] [3]
De vergelijking van het jaarlijkse verzuim
Bronnen: het HSE-bulletin over 2023/24 en de publicatie over verloren werkdagen in 2024/25. Deze vergelijking toont gepubliceerde schattingen, niet de oorzaak of de statistische significantie van het verschil tussen de jaren. [1] [2]
Wat in het totaal is opgenomen
De 22,1 miljoen dagen maken deel uit van naar schatting 35,7 miljoen verloren werkdagen door werkgerelateerde gezondheidsproblemen. Een breder totaal van 40,1 miljoen omvat ook niet-dodelijk letsel op het werk. Deze verschillende grondslagen beantwoorden verschillende vragen. Een rapport mag niet van de ene naar de andere overschakelen zonder het verschil toe te lichten.
| Maatstaf | Geschat aantal dagen | Reikwijdte |
|---|---|---|
| Stress, depressie of angst | 22,1 miljoen | Onderdeel van werkgerelateerde gezondheidsproblemen |
| Aandoeningen van het bewegingsapparaat | 7,1 miljoen | Onderdeel van werkgerelateerde gezondheidsproblemen |
| Alle werkgerelateerde gezondheidsproblemen | 35,7 miljoen | Omvat de bovenstaande categorieën |
| Niet-dodelijk letsel op het werk | 4,4 miljoen | Naast gezondheidsproblemen |
| Gezondheidsproblemen en niet-dodelijk letsel | 40,1 miljoen | Gecombineerd totaal |
Bron: HSE. De rijen overlappen en mogen niet bij elkaar worden opgeteld. De cijfers zijn afgeronde schattingen op basis van enquêtes. [1]
Dezelfde zorgvuldigheid is nodig bij het bespreken van kosten. Een schatting voor alle werkgerelateerde letsels en gezondheidsproblemen mag niet worden gepresenteerd als de kosten van burn-out. Een opvallend cijfer wordt minder bruikbaar, niet bruikbaarder, wanneer de categorie halverwege het betoog verandert.
Burn-out is geen vervanging voor diagnostiek
De WHO classificeert burn-out als een werkgerelateerd verschijnsel dat samenhangt met chronische stress op het werk, niet als een medische aandoening. De gecombineerde maatstaf van HSE voor stress, depressie of angst is iets anders. Geen van beide mag worden gepresenteerd als een telling van klinisch vastgestelde burn-out bij bestuurders. [4]
Bij iemand die hulp zoekt, mag de voorkeur voor een bepaalde benaming niet bepalend zijn voor de beoordeling. De relevante vragen gaan over de ervaren problemen, de gevolgen daarvan en andere verklaringen of bijkomende aandoeningen. Een behandelplan moet voortkomen uit die beoordeling, in plaats van te beginnen met een marketingcategorie.
Ook bij een familiebedrijf meten een vragenlijst over uitputting, een verzuimregistratie en een klinische beoordeling van depressie verschillende zaken. Ze kunnen bijdragen aan een breder onderzoek, maar zijn geen onderling uitwisselbare bevestigingen van hetzelfde prevalentiecijfer.
Wat onderzoek naar behandeling toevoegt
Een Cochrane-review vond dat het combineren van werkgerichte aanpassingen met klinische behandeling bij mensen met depressie het aantal ziekteverzuimdagen in het eerste jaar waarschijnlijk verminderde. De samenvatting vertaalde de samengevoegde bevinding naar ongeveer 25 dagen minder per persoon per jaar, op basis van negen onderzoeken met 1.292 deelnemers. [5]
Deze schatting is geen gegarandeerde besparing voor een werkgever en geen hersteldoel voor een patiënt. Voor deze vergelijking liet de review geen overeenkomstige daling zien in het aantal mensen dat niet aan het werk was. Het aantal verzuimdagen en de vraag of iemand nog steeds verzuimt, zijn verschillende uitkomsten.
De bevinding betekent niet dat elke interventie op het werk effectief is of dat een aanpassing door het management klinische behandeling kan vervangen. Ze ondersteunt het onderzoeken van de combinatie. De praktische vraag is of het zorgplan en het plan voor werkhervatting aansluiten op de behoeften van dezelfde persoon.
Verzuimduur is geen tijdschema voor behandeling
Bron: HSE. Deze gemiddelden beschrijven verzuim, niet hoelang herstel of behandeling zou moeten duren. [1]
Iemand kan het werk hervatten terwijl er nog aanzienlijke problemen zijn. Een ander kan klinisch verbeteren terwijl het passend blijft om niet te werken. Een maatstaf voor aanwezigheid en een maatstaf voor gezondheid kunnen dus verschillend bewegen zonder dat een van beide onjuist is.
Een bruikbaar verslag van behandeluitkomsten zou symptomen, dagelijks functioneren, duurzame deelname en de doelen van de persoon omvatten. Het zou ook vervolgbehandeling en opvolging vastleggen. De snelheid van werkhervatting mag niet de enige definitie van succes worden.
Waarom het perspectief van bestuurders zorgvuldigheid vraagt
De nationale statistieken tonen niet aan dat een hogere functie meer risico met zich meebrengt en beschrijven vermogende personen niet afzonderlijk. Middelen, autonomie, eisen en ondersteuning verschillen tussen werkenden. Onderzoek onder bestuurders zou die omstandigheden moeten meten in plaats van ze af te leiden uit een veeleisende functie.
De praktische relevantie voor leidinggevenden is niettemin duidelijk. Zij beslissen mogelijk zowel over hoe zij zelf zorg kunnen krijgen als over hoe anderen hun werk kunnen hervatten. Betalen voor een programma pakt één onderdeel van die situatie aan. Het toont niet aan dat werkbelasting, verantwoordelijkheden of ondersteuning zijn onderzocht.
Voor een ondernemer die zelf leidinggeeft, kan afstand nemen andere praktische vragen oproepen dan voor een werknemer. Wie kan de taken overnemen? Welke beslissingen kunnen wachten? Welke informatie kan op passende wijze worden gedeeld? Dit zijn vragen voor de planning, geen basis om een verzuimcijfer specifiek voor oprichters te verzinnen.
Een internationaal georiënteerde familie moet ook weten wie de zorg coördineert wanneer reisplannen of verblijfplaats veranderen. De betrokken behandelaren en professionals op het gebied van arbeid en gezondheid moeten rekening houden met de omstandigheden van de persoon. Dit artikel biedt geen individuele beoordeling van arbeidsgeschiktheid en geen algemeen toepasbaar schema voor werkhervatting.
Een plan voor werkhervatting moet praktische vragen beantwoorden
| Onderwerp | Vraag |
|---|---|
| Klinische vooruitgang | Wat is verbeterd en wat vraagt nog om zorg? |
| Functie en werkbelasting | Welke verantwoordelijkheden kunnen duurzaam worden hervat? |
| Vertrouwelijkheid | Voor het delen van welke informatie, en met wie, geeft de persoon toestemming? |
| Continuïteit | Wie coördineert de opvolging bij veranderingen? |
| Evaluatie | Hoe worden gezondheid, functioneren en persoonlijke doelen geëvalueerd? |
Dit voorgestelde kader maakt onderscheid tussen een tijdelijke onderbreking en een begeleide overgang. Het gaat er niet van uit dat iedereen op het werk een diagnose moet bekendmaken of dezelfde verantwoordelijkheden moet hervatten. Beslissingen moeten rekening houden met toestemming, klinisch advies en de relevante omstandigheden.
Het plan moet ook toelichten hoe problemen na werkhervatting worden herkend. Een positief laatste gesprek betekent niet dat het traject is afgerond. Afspraken over evaluatiemomenten en verantwoordelijkheden maken de volgende stap duidelijker als de oorspronkelijke werkbelasting niet duurzaam blijkt of symptomen opnieuw moeten worden beoordeeld.
Het financiële verhaal vraagt om eigen onderbouwing
Het vermenigvuldigen van verloren werkdagen met het salaris van een bestuurder kan een indrukwekkend bedrag opleveren zonder het werkelijke economische effect te meten. Beloning is geen directe maatstaf voor productie, collega’s kunnen verantwoordelijkheden overnemen en de gevolgen verschillen per functie. Een verdedigbare schatting vraagt om een expliciet perspectief en transparante aannames.
Ook het vergelijken van de prijs van een programma met een verondersteld verlies toont geen rendement op de investering aan. De analyse zou moeten nagaan wat er zonder de interventie zou zijn gebeurd. Alleen een verbetering tussen een voor- en nameting kan die vergelijking niet leveren.
Het ontbreken van een exact financieel cijfer doet niets af aan het belang van passende zorg. De klinische behoefte en de waarde voor de persoon moeten zichtbaar blijven, zonder een verzonnen belofte van financieel rendement. Dit is bijzonder belangrijk wanneer degene die hulp zoekt ook eigenaar is van het bedrijf waarover het gaat.
Houd de twee beslissingen gescheiden
Een klinische beslissing gaat over welke zorg de persoon nodig heeft. Een beslissing over het werk gaat over hoe verantwoordelijkheden kunnen worden georganiseerd terwijl die zorg doorgaat. Bij elke beslissing moet rekening worden gehouden met de andere, zonder beide beslissingen samen te voegen. Een zakelijke voorkeur voor onmiddellijke werkhervatting is geen klinische uitkomstmaat, net zoals een verzuimcijfer niet kan bepalen of iemand geschikt is voor een specifieke functie.
Voor families en ondernemers die zelf leidinggeven, kan het scheiden van deze vragen het gesprek verduidelijken. Zo kunnen praktische vervanging, vertrouwelijkheid, behandeling en latere evaluatie expliciet worden besproken. Het doel is niet alleen vast te leggen dat iemand weer aan het werk is, maar te begrijpen of de regeling duurzaam blijft wanneer de gebruikelijke eisen terugkeren.
Wat de cijfers ons niet kunnen vertellen
De HSE-cijfers betreffen Groot-Brittannië, niet het hele Verenigd Koninkrijk, en gebruiken zelfgerapporteerde werkgerelateerde categorieën. Ze stellen niet de prevalentie onder bestuurders, de individuele hersteltijd of de oorzaak van de verandering tussen de jaren vast. De review over behandeling betreft geselecteerde interventies en patiënten met depressie, niet elk welzijnsinitiatief.
Er zijn geen microgegevens over werkenden, bedrijfsjaarrekeningen of THE BALANCE patiëntendossiers geanalyseerd. De grafieken behouden de gerapporteerde schattingen en voegen geen betrouwbaarheidsintervallen toe die voor deze vergelijking niet zijn vastgesteld.
De kern
Het cijfer van 22,1 miljoen dagen maakt het moeilijk om werkgerelateerde mentale gezondheid terzijde te schuiven. De nuttigere vraag volgt daarna: wat verandert er wanneer iemand het werk hervat? Een behandeltraject waarvoor verantwoording wordt afgelegd, moet aandacht besteden aan die overgang zonder een algemeen geldend tijdschema of gegarandeerd zakelijk rendement te beloven.
Voor journalisten
Belangrijkste vergelijking: naar schatting 22,1 miljoen verloren werkdagen in 2024/25 tegenover 16,4 miljoen in 2023/24.
Belangrijke kanttekening: werkgerelateerde stress, depressie of angst is niet dezelfde maatstaf als vastgestelde burn-out.
Voorgestelde bronvermelding: THE BALANCE analyse van HSE-verzuimstatistieken en gepubliceerd onderzoek naar werkhervatting.
Methodologie en bronnen
Deze narratieve analyse vergelijkt gepubliceerde HSE-schattingen en geselecteerd onderzoek naar behandeling. Overlappende totalen blijven gescheiden. Het Cochrane-resultaat wordt niet omgerekend naar een bedrijfsbesparing en er wordt geen causaal effect van functieniveau, vermogen of particuliere behandeling geschat.
- HSE. Verloren werkdagen in Groot-Brittannië, 2024/25.
- HSE. Bulletin van 3 november 2025 met cijfers over 2023/24.
- HSE. Publicatie van de jaarlijkse statistieken, 20 november 2025.
- WHO. Burn-out als werkgerelateerd verschijnsel, 2019.
- Cochrane. Interventies ter verbetering van werkhervatting bij mensen met depressie, review uit 2020.


