Een familie kan een consult voor verslavingsproblematiek en een afspraak bij een psychiater regelen, maar nog steeds geen gezamenlijk, afgestemd behandelplan hebben. Zorggegevens uit Engeland laten zien waarom dat ertoe doet: bijna driekwart van de volwassenen die met een behandeling voor middelengebruik begonnen, meldde een behoefte aan psychische zorg. De vraag is niet alleen hoeveel professionals beschikbaar zijn. Het gaat erom wie verantwoordelijkheid neemt voor het geheel.
Belangrijkste bevindingen
74%: het aandeel volwassenen dat in Engeland in 2024/25 met een behandeling voor middelengebruik begon en een behoefte aan behandeling van psychische problemen meldde, tegenover 72% in het voorgaande jaar.
124.763: het aantal nieuwe cliënten dat deze behoefte meldde.
22%: het aandeel mensen met een gemelde behoefte aan psychische zorg dat daarvoor geen behandeling ontving. Dit zijn cijfers bij aanvang van de zorg, geen prevalentiecijfers voor de bevolking. [1]
18,5 miljoen: het geschatte aantal Amerikaanse volwassenen dat in 2025 in het voorafgaande jaar zowel een psychische aandoening als een stoornis in het gebruik van middelen had. Dit betreft een andere populatie en definitie dan de Engelse cijfers. [3]
De overlap is geen bijkomstigheid voor specialisten
In elke weergegeven groep middelengebruikers meldde een meerderheid een behoefte aan psychische zorg. Een gemelde behoefte is niet hetzelfde als een vastgestelde diagnose, en het ontvangen van behandeling toont niet aan dat die behandeling toereikend is. Bron: Office for Health Improvement and Disparities. [1]
De stijging van 72% naar 74% bedraagt twee procentpunten. Belangrijker is dat de omvang laat zien waarom psychische ondersteuning niet uitsluitend kan worden ingericht voor een uitzonderlijke minderheid van de patiënten in de verslavingszorg.
De cijfers verklaren niet elke kloof in de behandeling. Iemand kan op een wachtlijst staan, een bepaalde optie hebben afgewezen of verdere diagnostiek nodig hebben. Ze onderbouwen echter wel een duidelijke vraag voor de zorg: wat gebeurt er wanneer iemands zorgbehoeften de grens tussen verslavingszorg en psychiatrie overschrijden?
Een beleidsaankondiging is nog geen resultaat
Het Engelse uitvoeringskader van december 2025 voor gelijktijdig voorkomende psychische aandoeningen en middelenproblematiek roept op tot betere samenwerking. Het stelt uitsluiting van de ene zorgvoorziening vanwege de aanwezigheid van het andere probleem ter discussie. De nadruk ligt op afgestemde, persoonsgerichte zorg. [2]
Dat is een belangrijke ontwikkeling, maar een kader en de uitvoering ervan zijn verschillende zaken. De volgende toets is of verwijzingsafspraken, gezamenlijke beoordelingen en continuïteit daadwerkelijk verbeteren.
Voor journalisten levert het volgen van het zorgtraject van de patiënt een sterker verhaal op. Wie coördineert de zorg? Kan iemand voor beide zorgbehoeften passende behandeling krijgen? Wat verandert er wanneer een zorgvoorziening een onderdeel van het plan niet kan uitvoeren? Deze vragen zijn informatiever dan een aankondiging beschouwen als een voltooide hervorming.
De Amerikaanse gegevens laten een ander deel van het beeld zien
SAMHSA schatte dat 7,0% van de Amerikaanse volwassenen in 2025 in het voorafgaande jaar zowel een psychische aandoening als een stoornis in het gebruik van middelen had. Voor jongvolwassenen was de schatting 11,1%. Beide classificaties hebben betrekking op het voorafgaande jaar; het onderzoek kan niet vaststellen dat op precies hetzelfde moment aan de criteria voor beide werd voldaan. [3]
| Jaar | Volwassenen van 18 jaar en ouder | Volwassenen van 18 tot en met 25 jaar |
|---|---|---|
| 2021 | 7,4% | 13,3% |
| 2022 | 8,0% | 14,7% |
| 2023 | 7,6% | 13,7% |
| 2024 | 7,7% | 13,0% |
| 2025 | 7,0% | 11,1% |
Voor alle jaren wordt het herziene model voor psychische aandoeningen uit de publicatie van 2025 gebruikt. SAMHSA classificeert de algemene trend voor volwassenen van 2021 tot en met 2025 als onveranderd en de trend voor jongvolwassenen als dalend. Die classificatie berust niet op dezelfde toets als een vergelijking tussen twee afzonderlijke jaren. [3]
De daling bij jongvolwassenen hoort in het verhaal thuis, naast de aanhoudend grote zorgbehoefte. Bron: SAMHSA, figuur 66 en tabel A.46B. [3]
Waarom 74% en 7% geen ranglijst van landen vormen
Het Engelse cijfer betreft mensen die in zorg komen voor middelengebruik en een behoefte aan psychische zorg melden. Het Amerikaanse cijfer betreft alle volwassenen die aan twee classificaties over het voorafgaande jaar voldoen. De populaties en definities verschillen.
Deze percentages gebruiken om te stellen dat het probleem in het ene land tien keer zo groot is, zou misleidend zijn. Dezelfde regel geldt voor vergelijkingen met de GCC-landen en West-Europa. Gedetailleerdere rapportage mag een land niet slechter doen lijken, enkel omdat het behoeften meet waarover een ander systeem niet publiceert.
Afstemming betekent niet dat de behandeling identiek is
Ook bij een gezamenlijk plan zijn beslissingen nodig over veiligheid, prioriteiten en timing. Sommige mensen hebben medische stabilisatie nodig voordat andere onderdelen van de behandeling kunnen beginnen. Anderen kunnen meerdere interventies tegelijkertijd krijgen. Afstemming betekent dat die beslissingen binnen één klinisch behandelplan passen, niet dat elke behandeling op dezelfde dag begint.
Het Amerikaanse National Center for PTSD geeft een specifiek voorbeeld. De samenvatting van het wetenschappelijke bewijs ondersteunt passende traumagerichte zorg voor mensen met PTSS en een stoornis in het gebruik van middelen. De ene diagnose mag behandeling voor de andere niet automatisch uitsluiten. Project Harmony omvat 36 gerandomiseerde onderzoeken, maar de bevindingen hebben betrekking op afgebakende benaderingen en populaties. Ze bevestigen niet de werkzaamheid van elk programma dat als geïntegreerd wordt aangeduid. [4]
Een familie zou daarom moeten vragen hoe aanbevelingen op elkaar worden afgestemd en wat er gebeurt wanneer vooruitgang op het ene gebied niet samengaat met vooruitgang op het andere. Een lange lijst afspraken beantwoordt die vragen niet.
Herstel vraagt om meer dan één maatstaf
| Gebied | Bruikbare maatstaven | Misleidende versimpeling |
|---|---|---|
| Psychische gezondheid | Symptomen, functioneren, ongewenste effecten | Aannemen dat minder middelengebruik elk symptoom wegneemt |
| Middelengebruik | Gebruik, schadelijke gevolgen, symptomen van de stoornis, afgesproken doelen | Aannemen dat een verbeterde stemming problemen met middelengebruik oplost |
| Dagelijks leven | Relaties, kwaliteit van leven, persoonlijke prioriteiten | Werkhervatting gelijkstellen aan volledig herstel |
| Continuïteit | Deelname aan vervolgcontacten en geaccepteerde zorgoverdrachten | Een verwijsbrief tellen als een afgeronde overdracht |
Dit is een voorgesteld kader, geen gemeten resultaat van THE BALANCE. Rapportages moeten ook vermelden hoeveel mensen voor follow-up in aanmerking kwamen, hoeveel er deelnamen en welke behandeling zij daarna ontvingen. Een uitkomst onder respondenten is niet automatisch een uitkomst onder iedereen die werd opgenomen.
Waarom dit van belang is voor vermogende en internationale families
Financiële middelen kunnen meerdere consulten mogelijk maken zonder dat vaststaat wie ze coördineert. Bij een internationaal zorgtraject zijn praktische vragen onder meer wie de behandelgeschiedenis bijhoudt, wie medicatiewijzigingen doorgeeft en of de ontvangende behandelaar de overdracht heeft geaccepteerd.
Naasten kunnen tegenstrijdigheden opmerken, maar mogen niet automatisch de klinische verantwoordelijkheid krijgen om die op te lossen. Betrokkenheid van de familie moet aansluiten bij de toestemming en voorkeuren van de patiënt. Een family office kan de praktische zaken organiseren zonder klinische beslissingen te sturen.
Het doel is een plan dat voor verschillende behandelaren en in verschillende landen begrijpelijk blijft. Met wie moet de patiënt contact opnemen als de symptomen verergeren? Welke ondersteuning loopt na ontslag door? Welke professional beoordeelt het geheel? Deze vragen toetsen de voorgestelde aanpak zonder ervan uit te gaan dat elk internationaal zorgtraject versnipperd is.
Wat de cijfers ons niet kunnen vertellen
De Engelse zorgkloof bewijst niet dat een particulier behandelprogramma betere resultaten zou opleveren. Het Amerikaanse onderzoek identificeert geen vermogende patiënten, bestuurders of eigenaren van familiebedrijven. Geen van beide gegevensverzamelingen evalueert THE BALANCE. Het klinische bewijs ondersteunt specifieke benaderingen, geen onbeperkte claim over geïntegreerde zorg.
De kern
Twee afspraken vormen niet noodzakelijk één behandelplan. De overlap tussen psychische zorgbehoeften en zorgbehoeften rond middelengebruik is aanzienlijk in de onderzochte populaties. Families zouden moeten vragen of de zorg wordt afgestemd en of de voortgang op beide gebieden wordt gemeten, niet alleen of elke specialist beschikbaar is.
Voor journalisten
Belangrijkste bevinding: 74% van de mensen die in Engeland met een behandeling voor middelengebruik begonnen, meldde een behoefte aan psychische zorg; 22% van die groep ontving daarvoor geen behandeling.
Belangrijke kanttekening: de Engelse zorggegevens en Amerikaanse bevolkingsschattingen zijn niet rechtstreeks vergelijkbaar.
Voorgestelde bronvermelding: THE BALANCE analyse van gepubliceerde Engelse zorgstatistieken en onderzoeksbevindingen van SAMHSA.
Methodologie en bronnen
Deze narratieve analyse houdt zorggegevens, bevolkingsschattingen, beleidsontwikkelingen en klinisch onderzoek van elkaar gescheiden. De historische Amerikaanse schattingen gebruiken de modelherziening van 2025. Er is geen audit van een particuliere zorgaanbieder uitgevoerd, geen gecombineerde landenscore berekend en geen nieuwe patiëntanalyse verricht.
- Office for Health Improvement and Disparities. Statistieken over de behandeling van middelenmisbruik bij volwassenen, 2024/25.
- Britse overheid. Uitvoeringskader voor gelijktijdig voorkomende psychische aandoeningen en middelenproblematiek. December 2025.
- SAMHSA. NSDUH-jaarverslag 2025, figuren 65 en 66 en tabel A.46B.
- US National Center for PTSD. Behandeling van gelijktijdig voorkomende PTSS en een stoornis in het gebruik van middelen.
