Adderall bevat een mengsel van amfetaminezouten en wordt voorgeschreven bij ADHD en, in sommige toedieningsvormen, bij narcolepsie. Het kan helpen wanneer het op de juiste wijze wordt voorgeschreven en gecontroleerd, maar verkeerd gebruik kan ernstige schade veroorzaken, waaronder een stoornis in het gebruik van stimulantia, psychose en cardiovasculaire complicaties.
Herstel van problematisch Adderallgebruik omvat het beperken van schade, het hervinden van controle over het gebruik en aandacht voor de gezondheid en dagelijkse behoeften van de persoon. Lichamelijke afhankelijkheid tijdens een voorgeschreven behandeling is niet automatisch een verslaving. Als er sprake is van ADHD, moet een passend behandelplan daarvoor worden voortgezet naast een eventuele behandeling voor een stoornis in het gebruik van stimulantia.
Bij de beoordeling moet rekening worden gehouden met de dosis en toedieningsvorm, de wijze waarop het geneesmiddel wordt verkregen en gebruikt, andere middelen, de lichamelijke en psychische gezondheid en directe veiligheidsrisico’s.
De begeleiding bij ontwenning wordt individueel afgestemd. Na minderen of stoppen kunnen vermoeidheid, veranderingen in slaap en eetlust, somberheid en een sterk verlangen naar het middel optreden. Er bestaat geen universeel afbouwschema of verplicht residentieel detoxificatieprogramma voor iedereen. Een voorschrijver of verslavingsbehandelaar kan bepalen hoe medicatiewijzigingen en controles moeten worden uitgevoerd, met blijvende ondersteuning voor de redenen achter het gebruik en eventuele onderliggende ADHD.
Aantallen voorschriften en verkoopcijfers laten niet zien hoeveel mensen een stoornis in het gebruik van stimulantia hebben. De klinische beoordeling richt zich op het gebruikspatroon, controleverlies, schade en de behoeften van de persoon.
Belangrijke aandachtspunten voor veilig gebruik van Adderall zijn:
Een voorschrift neemt risico’s niet weg. Tabletten mogen nooit worden gedeeld of anders worden ingenomen dan voorgeschreven.
Verkeerd gebruik kan slapeloosheid, hoge bloeddruk, hartritmestoornissen, agitatie of psychose veroorzaken.
Een stimulerend middel gebruiken om te studeren of wakker te blijven, bewijst niet dat het veilig of zinvol is voor iemand bij wie geen indicatie is vastgesteld.
Ook mensen met ADHD kunnen bijwerkingen ervaren of het middel verkeerd gebruiken; een diagnose beschermt niet tegen overdosering.
Tabletten die buiten een gereguleerde apotheek worden verkregen, kunnen onverwachte bestanddelen bevatten, waaronder andere krachtige middelen.
Studie- of werkdruk kan bijdragen aan verkeerd gebruik, maar mensen van verschillende leeftijden en in uiteenlopende omstandigheden kunnen ermee te maken krijgen. Een beoordeling zonder oordeel is nuttiger dan aannames op basis van het feit dat iemand student is of een voorschrift heeft.
De behandeling combineert diagnostiek, passende medische zorg en gedragsgerichte interventies. Van de gedragsgerichte behandelingen voor een stoornis in het gebruik van stimulantia heeft contingentie-management de sterkste wetenschappelijke onderbouwing. Het kan worden gecombineerd met benaderingen zoals cognitieve gedragstherapie of de community reinforcement approach. De behandelsetting wordt gekozen op basis van de risico’s en ondersteuningsbehoeften.
Er is geen geneesmiddel dat door de FDA specifiek is goedgekeurd voor een stoornis in het gebruik van stimulantia. Specialisten kunnen voor sommige mensen bepaalde geneesmiddelen buiten de geregistreerde indicatie overwegen, rekening houdend met de voordelen, risico’s en bijkomende aandoeningen. Behandelingen voor een stoornis in het gebruik van opioïden of alcohol mogen niet worden voorgesteld als automatisch werkzaam bij verkeerd gebruik van Adderall.
Bespreek wijzigingen in voorgeschreven Adderall met de voorschrijver. Ontwenning van stimulantia kan ernstige depressie en suïcidale gedachten veroorzaken, die met spoed beoordeeld moeten worden. Hartstilstand en insulten zijn echter geen kenmerkende verschijnselen van een ongecompliceerde ontwenning. Pijn op de borst, insulten, ernstige agitatie, hallucinaties of ademhalingsproblemen kunnen wijzen op intoxicatie, een andere aandoening of effecten van gecombineerd middelengebruik en vereisen spoedeisende zorg.
De belangrijkste veiligheidsrisico’s tijdens ontwenning zijn verslechtering van de psychische gezondheid, niet kunnen voorzien in basisbehoeften, gebruik van andere middelen en hervatting van riskant gebruik. Sommige mensen kunnen ambulant worden ondersteund, terwijl anderen intensievere zorg nodig hebben.
Een behandelaar beoordeelt de symptomen, medische en psychiatrische voorgeschiedenis, huidige medicatie en andere middelen. Indien geïndiceerd kan onderzoek worden ingezet, maar een gemeten geneesmiddelconcentratie alleen bepaalt niet welke behandelsetting of welk afbouwschema passend is.
Gedragsgerichte behandeling kan beginnen zodra de persoon veilig kan deelnemen; er hoeft niet te worden gewacht op een strikt afgebakende fase ‘na de detoxificatie’. Individuele of groepsbehandeling moet worden gegeven door passend gekwalificeerde professionals en worden afgestemd op de omstandigheden van de persoon.
Cognitieve gedragstherapie (CGT) helpt mensen patronen te herkennen die samenhangen met het gebruik, copingvaardigheden te ontwikkelen en zich voor te bereiden op risicosituaties. Deze therapie kan worden gecombineerd met contingentie-management en andere ondersteuning. Therapie onder leiding van een behandelaar en lotgenotengroepen vervullen verschillende rollen; ze mogen niet met elkaar worden verward.
Lotgenotensteun, waaronder twaalfstappen- of andere herstelgroepen, kan afhankelijk van de persoonlijke voorkeur behulpzaam zijn. Deelname is niet verplicht; herstel is ook mogelijk met andere wetenschappelijk onderbouwde behandelingen en vormen van ondersteuning.
Een plan voor vervolgzorg kan waarschuwingssignalen, vervolgafspraken en een aanpak bij hervatting van het gebruik vastleggen. Een algemeen terugvalpercentage voorspelt niet de uitkomst voor een individu. Tegenslagen zijn aanleiding om de ondersteuning te herzien, geen bewijs van persoonlijk falen.
Sommige mensen waarderen een mentor met ervaringskennis of een sponsor, terwijl anderen andere ondersteuning verkiezen. De keuze moet aansluiten bij de behoeften, overtuigingen en veiligheid van de persoon; beschikbaarheid en financiering verschillen per voorziening en locatie.
Als de behandeling ver van huis plaatsvindt, regel dan vóór ontslag lokale klinische vervolgzorg, toegang tot voorgeschreven geneesmiddelen en praktische ondersteuning.
Kies een zorgaanbieder met passende klinische expertise, maatregelen ter bescherming van patiënten, noodprocedures en wetenschappelijk onderbouwde behandeling. Luxueuze voorzieningen of een bestraffende aanpak vanuit ‘harde liefde’ tonen niet aan dat de resultaten beter zijn.
Mogelijke zorgniveaus zijn:
Behandeling met opname
Klinische of residentiële zorg kan passend zijn wanneer psychiatrische of medische instabiliteit, herhaalde crises, onveilige omstandigheden of ondersteuningsbehoeften niet in een minder intensieve setting kunnen worden opgevangen. Een ernstclassificatie of het gebruik van meerdere middelen bepaalt niet automatisch of opname nodig is.
De duur van het herstel van Adderallgebruik verschilt per gebruiker en per behandelaanbieder.
De duur wordt afgestemd op de klinische voortgang, risico’s en het plan voor vervolgzorg. Een vast programma van 28, 60 of 90 dagen is niet voor iedereen noodzakelijk of toereikend.
Een gestructureerd programma kan medische evaluatie, psychologische behandeling, praktische ondersteuning en activiteiten ter bevordering van het welzijn bieden. Personeelsbezetting en medische mogelijkheden verschillen. Vraag daarom welke situaties de voorziening veilig kan behandelen en wanneer overplaatsing naar een ziekenhuis nodig is.
Vervolgbehandeling
Het voortzetten van de behandeling na het stoppen met Adderall kan u helpen een terugval te voorkomen. Sommige mensen sluiten zich aan bij een twaalfstappenprogramma zoals Narcotics Anonymous, terwijl anderen individuele begeleiding zoeken. Veel mensen hebben baat bij beide. Voor mensen die herstellen van een Adderallverslaving is cognitieve gedragstherapie (CGT) een nuttige methode. CGT leert deelnemers situaties te herkennen die de drang tot gebruik kunnen oproepen en deze situaties te voorkomen of ermee om te gaan.
Gedragsgerichte behandelingen kunnen de uitkomsten verbeteren, maar de respons verschilt. Als de vooruitgang beperkt is, moet het plan worden herzien in plaats van te vertrouwen op één onderzoek of een beloofd slagingspercentage.
De behandeling moet ook aandacht besteden aan slaap, stemming, eventuele ADHD en praktische belemmeringen voor herstel. Passende interventies combineren is doorgaans nuttiger dan aannemen dat één therapie voor iedereen geschikt is.
Adviezen voor voormalige Adderallgebruikers om abstinent te blijven
Andere adviezen die voormalige Adderallgebruikers hebben geholpen abstinent te blijven, zijn:
Zorg voor een goede lichamelijke conditie. Regelmatige lichaamsbeweging en voedzame voeding zijn belangrijke voorwaarden voor productiviteit. Gezonde mensen zijn alerter en beter geconcentreerd. Ook helpt het om voldoende te slapen en goed uitgerust te zijn voordat u gaat werken of stressvolle activiteiten onderneemt.
Herken uw persoonlijke triggers. Bepaalde prikkels kunnen bij mensen met een Adderallverslaving een behoefte aan het middel oproepen. Dat kan bijvoorbeeld slaperigheid of spanning zijn. Weten wat een sterk verlangen oproept, kan mensen met een verslaving helpen zich voor te bereiden op toekomstige verleidingen.
Een korte pauze, een andere activiteit of contact met iemand die steun biedt, kan helpen bij een sterk verlangen naar het middel. Het is niet gegarandeerd dat dit verlangen binnen 15 of 30 minuten overgaat; aanhoudende moeilijkheden zijn aanleiding om het behandelplan te versterken.
Verschijnselen kunnen beginnen na het verminderen of stoppen van regelmatig gebruik van stimulantia. Het begin, de intensiteit en de duur verschillen; veelvoorkomende verschijnselen zijn:
- Stemmingsveranderingen, zoals agitatie, prikkelbaarheid of depressie
- Angst of rusteloosheid; hallucinaties, ernstige paranoia of suïcidale gedachten vereisen een snelle klinische beoordeling.
- Langer slapen
- Toegenomen eetlust
- Spierpijn
Klachten rond slaap, stemming, energie of het verlangen naar het middel kunnen na de eerste periode aanhouden. Er is geen vaste acute fase van vijf dagen of maximale duur van twee maanden. Bij aanhoudende klachten moet worden beoordeeld of deze samenhangen met ontwenning, onderliggende aandoeningen of andere oorzaken.
- Futloosheid
- Angst en emotionele veranderingen
- Een onregelmatig slaappatroon
- Een sterk verlangen naar Adderall of voortdurend bezig zijn met het gebruik ervan
1. Regel een klinische beoordeling en bepaal welk niveau van ondersteuning nodig is:
- Laat naast een intake ook een medisch onderzoek uitvoeren.
- Maak met de behandelaar afspraken over eventuele medicatiewijzigingen en controles.
- Schakel spoedeisende zorg of ziekenhuiszorg in als medische of psychiatrische risico’s dit vereisen.
2. Begin met een individueel afgestemd behandelplan in een passende ambulante, intensieve of residentiële setting:
- Doorloop de screening en beoordeling om een behandelplan te krijgen dat op uw behoeften is afgestemd.
- Neem deel aan individuele en groepspsychotherapie onder leiding van bevoegde therapeuten.
- Bespreek contingentie-management, CGT en andere passende interventies om copingvaardigheden op te bouwen en schadelijk gebruik te verminderen.
3. Stel een nazorgplan op voor de periode na de behandeling:
- Overweeg een ondersteunende woonomgeving als de huidige omgeving onveilig is of het herstel ondermijnt.
- Zet uw therapie voort bij een ambulante voorziening.
- Kies vormen van lotgenotensteun, waaronder twaalfstappen- of andere groepen, als die voor u zinvol zijn.
- Zet individuele en groepspsychotherapie voort waar nodig.
- Maak waar nodig gebruik van aanvullende diensten.
Langdurig slaaptekort, oplopende doses, hallucinaties, intense paranoia of een duidelijke gedragsverandering zijn aanleiding voor een medische beoordeling. De symptomen van iemand kunnen niet veilig uitsluitend vanuit een diagnose of voorschrift worden verklaard.
Pijn op de borst, in elkaar zakken, insulten, ernstige oververhitting of ademhalingsproblemen vereisen spoedeisende hulp. Wacht niet tot de symptomen afnemen en neem niet aan dat de persoon alleen slaap nodig heeft.
Suïcidale gedachten of een direct risico op zelfbeschadiging vereisen dringende hulp. Bel bij onmiddellijk gevaar de lokale hulpdiensten en blijf bij de persoon als dat veilig kan. Ondersteuning bij herstel moet een plan omvatten voor stemmingsklachten en crises.
