Barbituraten zijn middelen die het centrale zenuwstelsel onderdrukken en worden gebruikt als anti-epileptica, kalmerings- en slaapmiddelen en anesthetica. Barbituraten vallen in de Verenigde Staten onder de gecontroleerde geneesmiddelen. Dit betekent dat ze een aanzienlijk risico op misbruik en verslaving met zich meebrengen en volgens het voorschrift van de arts moeten worden gebruikt. Barbituraten zijn uiterst gevaarlijk vanwege de kleine marge voor veilig gebruik. Hierdoor is het risico op een overdosis verhoogd, die levensbedreigend kan zijn.
Barbituraten behoren tot de groep kalmerings- en slaapmiddelen die aan het einde van de 19e eeuw door de Bayer-laboratoria in Duitsland werden geïntroduceerd en populair werden als slaappillen. Barbituraten zijn derivaten van barbituurzuur en worden gebruikt voor de behandeling van angst, slapeloosheid, hoofdpijn en epileptische aanvallen. Barbituraten kunnen ook worden gebruikt om voorafgaand aan een operatie anesthesie in te leiden. In de jaren zestig en zeventig werden barbituraten echter op grote schaal recreatief gebruikt, wat tot misbruik leidde en het risico op een overdosis verhoogde.
Barbituratenintoxicatie en overdosis
Barbituraten zijn zeer gevaarlijk omdat ze een smalle therapeutische index hebben. De therapeutische index is de verhouding tussen de toxische dosis en de therapeutische dosis van een geneesmiddel. Dit betekent dat er maar een zeer klein verschil is tussen de dosis barbituraten die voor medische doeleinden sedatie veroorzaakt en de dosis die tot overlijden leidt. Daarom worden ze tegenwoordig niet meer routinematig voorgeschreven.
Barbituraten worden in de Verenigde Staten ingedeeld als gecontroleerde stoffen in Schedule II, III en IV, afhankelijk van het soort middel en de vorm waarin het wordt gebruikt. Deze middelen brengen namelijk een verhoogd risico op lichamelijke en psychische afhankelijkheid met zich mee, wat uiteindelijk leidt tot verslaving en misbruik. Barbituraten zijn echter grotendeels vervangen door een nieuwere groep geneesmiddelen, benzodiazepinen, vanwege hun gunstigere veiligheidsprofiel. Ook deze middelen kunnen echter leiden tot verslaving en misbruik.
Barbituraten onderdrukken het centrale zenuwstelsel. Ze werken door invloed uit te oefenen op GABA, de belangrijkste remmende neurotransmitter. Ze versterken de remmende werking ervan door de zenuwgeleiding te belemmeren en de hersenactiviteit te verminderen.
Deze werking van barbituraten heeft een kalmerend effect op het hele lichaam, vergelijkbaar met dat van alcohol, en veroorzaakt spierontspanning, een lagere hartslag, een lage bloeddruk en een oppervlakkige ademhaling. Barbituraten werken ook op de ademhalingscentra in de hersenen en beïnvloeden tegelijkertijd het hart- en vaatstelsel. Daarnaast verdoven ze de pijnwaarneming, waardoor pijnstilling ontstaat, en veroorzaken ze bewustzijnsverlies door de activiteit van het centrale zenuwstelsel te onderdrukken.
Barbituraten worden ingedeeld op basis van hun werkingsduur. De indeling is als volgt:
Ultrakortwerkende barbituraten: deze middelen werken vrijwel direct, binnen enkele minuten, en hun effect houdt zeer kort aan. Deze barbituraten worden gebruikt om in een ziekenhuis anesthesie in te leiden. Tot deze categorie behoren thiopental (Pentothal), thiamylal (Surital), en methohexital (Brevital).
- Kortwerkende barbituraten: deze middelen werken snel, binnen 10 tot 15 minuten, en het effect houdt 3 tot 4 uur aan. Deze barbituraten worden gebruikt als kalmeringsmiddelen.
- Middellangwerkende barbituraten: de werking begint binnen 45 tot 60 minuten en het effect houdt 6 tot 8 uur aan. Deze barbituraten worden gebruikt om slaap op te wekken.
Tot de kort- en middellangwerkende benzodiazepinen behoren fenobarbital (Nembutal) en secobarbital (Amytal). Deze middelen zijn ingedeeld in Schedule II. Andere kort- en middellangwerkende barbituraten die zijn ingedeeld in Schedule III, zijn butalbital (Fiorinal), butabarbital (Butisol), en aprobarbital (Alurate).
Langwerkende barbituraten: deze middelen beginnen langzamer te werken, binnen 30 tot 60 minuten, maar hun effect houdt langer aan: 10 tot 16 uur. Deze barbituraten worden gebruikt voor de behandeling van epileptische aanvallen. Hiertoe behoren fenobarbital (Luminal) enmefobarbital (Mebaral). Deze middelen zijn ingedeeld in Schedule IV.
Fenobarbital is door de WHO goedgekeurd als eerstelijnsbehandeling van epilepsie bij kinderen en volwassenen. Fenobarbital is ook het meest gebruikte barbituraat. Barbituraten zijn verkrijgbaar als capsules, tabletten, injecties en zetpillen.
Barbituraten staan bekend onder verschillende straatnamen vanwege hun populariteit onder mensen die drugs misbruiken, hun sterk verslavende werking en hun verkrijgbaarheid op de zwarte markt. De straatnamen voor barbituraten zijn:
- Downers
- Barbs
- Blue heavens
- Blues
- Pinks
- Rainbows
- Christmas trees
- Goofballs
- Reds
- Red devils
- Blockbusters
- Sleepers
- Sekkies
- Double trouble
- Yellow jackets
Ja, barbituraten brengen een verhoogd risico op verslaving met zich mee. Daarom mogen ze alleen voor een medisch doel worden gebruikt, volgens het voorschrift van uw arts.
Omdat barbituraten psychoactieve stoffen zijn, veranderen ze de chemische processen in de hersenen door de hoeveelheid van de neurotransmitter GABA te verhogen. De hersenen worden afhankelijk van het stimulerende effect van barbituraten dat leidt tot het vrijkomen van deze remmende neurotransmitter. Barbituraten hebben een remmende en sederende werking die gepaard gaat met ontspanning, slaperigheid en euforie. Mensen misbruiken deze middelen vaak recreatief om deze aangename effecten te ervaren.
Verslaving aan barbituraten kan ook ontstaan wanneer het middel volgens voorschrift wordt ingenomen. Daarom worden mensen die barbituraten gebruiken nauwlettend gecontroleerd. Tolerantie voor barbituraten kan al binnen twee weken ontstaan. In deze fase is meer van het middel nodig om hetzelfde effect te bereiken, of dat nu therapeutisch of recreatief is. Zodra tolerantie ontstaat, gaan mensen hogere doses barbituraten gebruiken. Dit leidt tot lichamelijke en psychische afhankelijkheid, omdat de hersenen moeilijk kunnen functioneren zonder de eerder genoemde prikkel. In deze fase veroorzaakt het stoppen met het middel ontwenningsverschijnselen die zeer pijnlijk en onaangenaam zijn om te verdragen.
Uiteindelijk ontstaat verslaving aan barbituraten en gaat iemand hogere doses van het middel gebruiken, ondanks de negatieve gevolgen van het misbruik. Bij een barbituratenverslaving voelen mensen zich gedwongen het middel te gebruiken, ongeacht de nadelige gevolgen. Het injecteren, snuiven of roken van barbituraten vergroot de kans op verslaving, omdat de middelen via deze toedieningswegen sneller in de bloedbaan terechtkomen dan wanneer iemand ze als tablet of capsule inneemt.
Daarnaast hangt het verslavingsrisico van barbituraten af van hun werkingsduur. Kortwerkende middelen veroorzaken sneller effect en de roes verdwijnt ook eerder. Daardoor moet iemand steeds hogere doses blijven gebruiken, wat leidt tot een vicieuze cirkel van misbruik. Amobarbital (Amytal) heeft het hoogste verslavingsrisico, omdat het een kortwerkend barbituraat is waarvan de werking snel begint, zoals hierboven vermeld.
Het ontstaan van een barbituratenverslaving wordt door verschillende factoren beïnvloed. Deze omvatten:
- Erfelijkheid: de genetische aanleg van iemand speelt een belangrijke rol bij het ontstaan van verslaving. Wetenschappelijk is aangetoond dat mensen met een eerstegraads familielid met een verslavingsgeschiedenis meer kans hebben op een verslaving aan middelen zoals barbituraten.
- Omgeving: mensen die in een omgeving met veel stress leven, mensen aan wie geen grenzen zijn gesteld wat betreft drugsgebruik en mensen die al vanaf jonge leeftijd drugs gebruiken, hebben meer kans op een barbituratenverslaving.
- Psychische factoren: mensen met een voorgeschiedenis van psychische aandoeningen misbruiken vaak barbituraten. Daarnaast gebruiken mensen die een suïcidepoging doen ook barbituraten om deze uit te voeren.
Misbruik van receptgeneesmiddelen komt vrij vaak voor, omdat mensen aannemen dat een middel dat om medische redenen wordt voorgeschreven geen schade kan veroorzaken wanneer het wordt misbruikt. Deze overtuiging heeft echter geen wetenschappelijke basis. Middelen zoals barbituraten, die als gecontroleerde stoffen zijn ingedeeld, brengen namelijk een aanzienlijk risico op verslaving en misbruik met zich mee wanneer ze buiten medische doeleinden worden gebruikt. Volgens statistieken heeft 2% van de Amerikanen ouder dan 12 jaar een receptgeneesmiddel om niet-medische redenen gebruikt.
Barbituraten worden vaak misbruikt vanwege hun sterk verslavende werking, waardoor deze groep middelen populair is onder mensen die drugs misbruiken. Uit een enquête bleek dat 9% van de middelbare scholieren minstens één keer in hun leven barbituraten om niet-medische redenen heeft gebruikt. Het misbruik van barbituraten is echter afgenomen doordat deze middelen worden vervangen door andere soorten geneesmiddelen, zoals benzodiazepinen. Toch blijven de risico’s van barbituratenverslaving en een overdosis nadrukkelijk aanwezig.
Volgens statistieken worden in de Verenigde Staten jaarlijks meer dan 3000 sterfgevallen door een overdosis barbituraten gemeld. Daarvan is 42% het gevolg van suïcidepogingen. De overige sterfgevallen zijn het gevolg van het onbedoeld combineren van barbituraten met andere middelen, zoals alcohol, waardoor een overdosis ontstaat.
Barbituraten hebben vergelijkbare effecten als alcohol. Mensen die barbituraten misbruiken, voelen zich vaak ontremd, onder invloed en slaperig. Omdat zowel barbituraten als alcohol het centrale zenuwstelsel onderdrukken, veroorzaken ze bij misbruik vergelijkbare tekenen en symptomen. Mensen die drugs misbruiken gebruiken barbituraten ook om het effect van stimulerende middelen zoals cocaïne en methamfetamine tegen te gaan. Daarom worden ze ‘downers’ genoemd.
Bij onderzoek naar patronen van barbituratenmisbruik werden twee leeftijdsgroepen gevonden waarin dit misbruik veel voorkomt. Volgens onderzoek bestaat de eerste groep uit vrouwen ouder dan 45 jaar die met barbituraten worden behandeld voor een bepaalde aandoening, zoals epilepsie of angst, en tijdens hun behandeling psychisch of lichamelijk afhankelijk worden van barbituraten.
De tweede groep waarin barbituratenmisbruik veel voorkwam, bestaat uit jonge mannen die meerdere middelen misbruiken. Zij gebruiken barbituraten niet als eerste keuze, maar als alternatief voor een middel dat niet beschikbaar is, of om slaap op te wekken na de stimulerende werking van methamfetamine.
Intraveneus misbruik van barbituraten is het gevaarlijkst. Naast het feit dat barbituraten via deze toedieningsweg sterk verslavend zijn, bestaat er een verhoogd risico op ziekte en overlijden door infecties zoals hepatitis, sepsis en endocarditis als gevolg van het gebruik van niet-steriel injectiemateriaal.
Bepaalde kenmerkende signalen wijzen op een barbituratenverslaving en mogen niet worden genegeerd. Door in een vroeg stadium aandacht aan deze signalen te besteden, kunnen ernstige complicaties van een overdosis barbituraten worden voorkomen.
De symptomen van barbituratenverslaving zijn:
- Verminderde motorische coördinatie
- Onduidelijke spraak
- Oppervlakkige ademhaling
- Stemmingswisselingen
- Agitatie
- Prikkelbaarheid
- Sedatie
- Verminderde angst
- Niet in staat zijn beslissingen te nemen
- Vergeetachtigheid
- Verwardheid
- Desoriëntatie
- Slaperigheid
- Verandering in stemgebruik
Enkele gedragsmatige en sociale symptomen van barbituratenverslaving zijn:
- Verlies van interesse in activiteiten die eerder plezier gaven
- Zich terugtrekken uit sociale contacten
- Slechte persoonlijke hygiëne
- Gedrag dat relaties verstoort
- Financiële problemen doordat iemand niet aan de eisen op het werk kan voldoen
Als u een van deze symptomen bij een naaste opmerkt, moet u ervoor zorgen dat diegene behandeling voor barbituratenverslaving krijgt.
Net als alle andere geneesmiddelen hebben ook barbituraten talrijke bijwerkingen die met het gebruik ervan samenhangen.
Veelvoorkomende bijwerkingen van barbituraten zijn:
- Verwardheid
- Diarree
- Misselijkheid
- Braken
- Sufheid
- Duizeligheid
- Hoofdpijn
- Prikkelbaarheid
- Draaiduizeligheid
- Huiduitslag
Barbituraten worden in verband gebracht met bepaalde psychische effecten. Deze zijn:
- Ernstige angst
- Slapeloosheid
- Stemmingsstoornis
- Hallucinaties
- Depressie
- Suïcidale gedachten
Lichamelijke effecten van barbituraten
Wanneer barbituraten intraveneus als anesthetica worden toegediend, veroorzaken ze een daling van de bloeddruk en een verhoogde hartslag. Ademhalingsdepressie en apneu zijn veelvoorkomende bijwerkingen van barbituraten. Barbituraten werken op alle lichaamsweefsels. Hieronder staan de lichamelijke effecten van barbituraten:
- Ademhalingsproblemen
- Hartstilstand
- Sufheid
- Desoriëntatie
- Verhoogde gevoeligheid voor geluid
- Verhoogde gevoeligheid voor pijn
- Verhoogd risico op longontsteking en bronchitis
- Verwardheid
- Hoofdpijn
- Bewusteloosheid
- Coma
Kortetermijneffecten van barbituraten
Naast de kalmerende en ontspannende werking van barbituraten zijn enkele kortetermijneffecten agitatie, prikkelbaarheid, emotionele instabiliteit, hoofdpijn, braken, onduidelijke spraak en verwardheid.
Langetermijneffecten van barbituraten
Langetermijneffecten van barbituraten houden verband met langdurig gebruik van het middel en omvatten veranderingen in de coördinatie, een verminderd beoordelingsvermogen, geheugenproblemen, paranoia en suïcidale gedachten. Het gebruik kan ook leiden tot coma en overlijden.
