Overwegen om een tiener te laten behandelen voor middelengebruik kan angst, onzekerheid en veel praktische vragen oproepen. De eerste stap is een beoordeling van de gezondheid, veiligheid en behoeften van de jongere. Een residentieel programma is één mogelijke behandelsetting, niet het vanzelfsprekende antwoord voor iedere tiener die een middel heeft gebruikt.
Wanneer u uw kind aanmeldt voor een behandeling voor drugsgebruik bij tieners, kunt u veel vragen hebben over wat er gaat gebeuren. Dit artikel geeft een kort overzicht van wat de behandeling voor ouders en tieners inhoudt. Ook bespreken we hoe u een tiener kunt helpen omgaan met de sterke emoties die deze verandering met zich meebrengt.
Een tiener die aan een verslavingsbehandeling begint, kan een of meer van de volgende behandelvormen verwachten:
Psychotherapie
Psychologische en gedragsgerichte benaderingen kunnen jongeren helpen bij het aanpakken van middelengebruik, het omgaan met problemen en het verbeteren van relaties. De aanpak moet aansluiten bij hun leeftijd, behoeften en voorkeuren en worden uitgevoerd door medewerkers met passende kwalificaties. Betrokkenheid van het gezin kan helpen wanneer dit veilig en passend is. De richtlijnen van SAMHSA bespreken de specifieke behandelbehoeften van jongeren.
Medicatiebeleid
De beoordeling moet de psychische en lichamelijke gezondheid, het middelengebruik en eventuele voorgeschreven geneesmiddelen omvatten. Als een bijkomende aandoening wordt vastgesteld, kan de behandeling zo nodig medicatie omvatten. Het behandelplan moet ook rekening houden met wetenschappelijk onderbouwde medicatie voor een stoornis in het gebruik van middelen, wanneer die geïndiceerd is, geschikt is voor de leeftijd en beschikbaar is, in plaats van alle geneesmiddelen als verboden te beschouwen.
Ondersteuning bij dagelijkse vaardigheden
Vraag welke onderwijsondersteuning en praktische ondersteuning een programma daadwerkelijk biedt. Afhankelijk van de leeftijd en behoeften kan het gaan om studiegewoonten, dagelijkse taken of het ontwikkelen van zelfstandigheid. Ga er niet van uit dat iedere zorgaanbieder dezelfde activiteiten of opleidingsmogelijkheden biedt.
Aanpassingen voor school
Er worden verschillende behandelprogramma’s aangeboden, afhankelijk van de zorgbehoefte van een tiener. Een grondige beoordeling van het benodigde zorgniveau bepaalt welke zorg het beste aansluit. Het beoordelingsproces kan met een eerste gesprek beginnen, maar een volledige beoordeling vereist een klinische evaluatie van de behoeften en risico’s van de tiener en kan meerdere afspraken in beslag nemen. Ondanks deze maatregelen is het waarschijnlijk dat het type programma en de intensiteit van de behandeling het schoolbezoek verstoren.
Als de zorg invloed heeft op het schoolbezoek, vraag het behandelteam en de school dan om samen met de jongere een onderwijsplan af te stemmen. De noodzaak van behandeling moet worden afgewogen tegen de onderwijs- en ontwikkelingsbehoeften. Een onderbreking of verandering van het onderwijs vraagt om een individuele beslissing, niet om een algemeen advies om schoolwerk te laten vallen.
Ouders kunnen zich zorgen maken wanneer een tiener buitenshuis zorg krijgt. Vraag hoe de voorgestelde setting aansluit bij de vastgestelde behoeften en welke alternatieven er zijn. Er moet uitleg worden gegeven over de opvattingen van de jongere, toestemming of instemming, vertrouwelijkheid, bescherming tegen onveiligheid en de toepasselijke wetgeving. De richtlijnen van de NHS lichten de beginselen van toestemming bij kinderen en jongeren toe; de regels verschillen per rechtsgebied.
Een leerproces
Wanneer een tiener in behandeling gaat, kan het proces als een heel andere wereld aanvoelen. Herhaalde beoordelingen, klinisch jargon, declaraties bij de verzekering, de complexe opzet van de behandeling en de medische aspecten van het herstel kunnen overweldigend lijken. Houd er bij de start van het hersteltraject van uw tiener rekening mee dat het tijd kost om hiermee vertrouwd te raken en de situatie met geduld te benaderen.
Regels
Behandelprogramma’s moeten hun regels toelichten, uitleggen waarom eventuele beperkingen gelden en aangeven hoe zorgen kunnen worden gemeld. Ga er niet van uit dat iedere beperking noodzakelijk is alleen omdat een instelling die oplegt. Vraag naar bescherming tegen onveiligheid, klachtenprocedures, communicatie met het gezin, toegang tot onafhankelijke belangenondersteuning en hoe de waardigheid en privacy van de tiener worden beschermd.
Als uw tiener bijvoorbeeld een residentiële behandeling volgt, kan er een protocol zijn voor telefoongebruik, bezoektijden of internettoegang. Bij ambulante programma’s kunnen regels gelden zoals verplichte aanwezigheid, volledig afzien van middelengebruik en het stellen van strikte grenzen, ook thuis.
Opluchting
Ouders kunnen naast zorgen of verdriet ook opluchting voelen. Die gevoelens maken hen niet egoïstisch, en een tiener kan de situatie anders ervaren. Blijf open communiceren en vraag het zorgteam om ondersteuning als gezinsleden het niet met elkaar eens zijn of het proces moeilijk vinden.
De voorbereiding op ontslag moet tijdens de behandeling beginnen. De jongere, behandelaren en de gezinsleden voor wie betrokkenheid passend is, kunnen afspraken maken over vervolgafspraken, schoolbehoeften, medicatie, ondersteuning en wat te doen als het middelengebruik wordt hervat of de veiligheid afneemt. Herstel verloopt voor iedereen anders; opnieuw middelen gebruiken is aanleiding om het plan te herzien, niet om schuld toe te wijzen.
Nazorg kan bestaan uit individuele therapie of gezinstherapie, lotgenotensteun die past bij de leeftijd en andere zorg die aansluit bij de behoeften. Groepen zoals twaalfstappenprogramma’s zijn één mogelijkheid, geen algemene vereiste en geen garantie op een veilige ervaring zonder oordeel. Controleer voor een minderjarige de geschiktheid, het toezicht, de vertrouwelijkheid en de bescherming tegen onveiligheid.
Naast deze steungroepen kunnen gezinnen hun tienerkinderen ook aanmoedigen om individuele gesprekken met een gekwalificeerde therapeut te voeren. Deze gesprekken kunnen vaardigheden om met problemen om te gaan en het herstel ondersteunen wanneer ze aansluiten bij de behoeften van de tiener. Plezierige activiteiten, zoals naschoolse clubs of sport, en passende voeding kunnen dagelijkse routines en het welzijn ondersteunen, maar vervangen geen klinische zorg.
Maak een afspraak voor een beoordeling bij een daarvoor geschikte zorgprofessional. Vraag naar behandelmogelijkheden, verwachte voordelen en beperkingen, leeftijdscriteria, kwalificaties van medewerkers, bescherming tegen onveiligheid en nazorg. Controleer voordat u opname overweegt of een zorgaanbieder is toegerust en bevoegd om jongeren te behandelen.
Ernstige intoxicatie, ademhalingsproblemen, een vermoedelijke overdosis, insulten, ernstige ontwenningsverschijnselen of een onmiddellijk risico op zelfbeschadiging vereisen een spoedbeoordeling. Neem contact op met de lokale hulpdiensten; dien bij een vermoedelijke opioïdenoverdosis naloxon toe als dat beschikbaar is en volg de bijbehorende instructies terwijl hulp onderweg is. Een geplande opname voor verslavingsbehandeling is geen vervanging voor acute medische zorg. Vraag medisch advies voordat iemand abrupt stopt als er mogelijk sprake is van alcohol- of benzodiazepineafhankelijkheid, omdat ontwenning gevaarlijk kan zijn. NICE beveelt klinische opname aan voor jongeren van 10–17 jaar die medisch begeleide alcoholontwenning nodig hebben; alleen residentieel verblijf betekent niet dat een voorziening deze zorg kan bieden.
