Halfway houses zijn instellingen waar mensen met een neiging tot drugsmisbruik of een crimineel verleden de vaardigheden leren of opnieuw leren die nodig zijn om terug te keren in de samenleving en beter voor zichzelf te zorgen. Naast huisvesting bieden halfway houses maatschappelijke, medische, educatieve, psychiatrische en vergelijkbare diensten. Ze worden ‘halfway houses’ genoemd omdat ze een tussenstap vormen tussen volledig zelfstandig wonen en klinische of penitentiaire instellingen, waar het gedrag en de vrijheden van bewoners sterk worden beperkt. Hieronder bespreken we enkele problemen binnen het systeem van halfway houses, en meer specifiek in de staat Florida.
Sinds de grote recessie van 2008, die tot enorme begrotingstekorten leidde, hebben overheidsfunctionarissen meer belangstelling gekregen voor het verminderen van het aantal gedetineerden om kosten te besparen. Daardoor is het belang van halfway houses opnieuw nadrukkelijk onder de aandacht gekomen. Naarmate meer gedetineerden vrijkomen, is ook meer huisvesting na detentie nodig, waaronder re-integratievoorzieningen.
Halfway houses, gemakshalve omschreven als een ’tussenstap’ voor gedetineerden tussen gevangenschap en vrijheid, kampen met verschillende problemen die erop wijzen dat structurele verbeteringen in de sector nodig zijn. Als staten doorgaan met het terugdringen van hun gevangenispopulatie en er door hervormingen van de straftoemeting meer federale gedetineerden vrijkomen [zie bijv. PLN, aug. 2014, p.26], zullen halfway houses, ook Community Corrections Centers (CCC’s) en Residential Reentry Centers (RRC’s) genoemd, hun capaciteit moeten uitbreiden en zowel de omvang als de kwaliteit van hun re-integratieondersteuning moeten vergroten.
Hoewel sommige halfway houses goed worden geleid en gekwalificeerde professionals in dienst hebben, zijn andere meer gericht op winst dan op het helpen van daders bij een succesvolle terugkeer in de samenleving. In vrijwel alle staten en binnen het federale gevangenisstelsel hebben zich talrijke incidenten voorgedaan met slecht begeleide bewoners van halfway houses en onverschillig of zelfs crimineel gedrag van medewerkers.
Een goed geleid halfway house biedt een veilige en beschermde omgeving voor gedetineerden die binnenkort vrijkomen. Sommigen hebben relatief kort vastgezeten, anderen jarenlang of misschien meer dan tien jaar. Het belangrijkste doel van een halfway house, een soepele terugkeer in de samenleving mogelijk maken, vormt de eerste verdedigingslinie tegen recidive. Bewoners van halfway houses hebben doorgaans weinig bestaande banden met de gemeenschap waarin ze terechtkomen. Zelfs als die banden er wel zijn, hebben ze mogelijk geen familie of vrienden die hen kunnen helpen. Ze hebben effectieve re-integratieondersteuning nodig, waaronder arbeidsbemiddeling en hulp bij huisvesting, en meestal ook programma’s voor middelenmisbruik. Maar al te vaak beschouwen eigenaren en exploitanten halfway houses als weinig meer dan een inkomstenbron.
Hoe slecht een halfway house ook is in het aanbieden van effectieve diensten en programma’s, vaak is het de enige beschikbare optie. Voor sommige gedetineerden in staatsgevangenissen die bijna vrijkomen, is verblijf in een halfway house verplicht; andere staten stellen een verblijf in een re-integratievoorziening mogelijk niet verplicht. Volgens de politiek onafhankelijke Pew Charitable Trusts kunnen gedetineerden in acht staten hun straf volledig uitzitten zonder re-integratieprogramma’s die hun terugkeer in de samenleving vergemakkelijken. In die staten komt ongeveer 40% van de daders vrij zonder enige overgangsondersteuning.
‘Beleidsmakers aan beide kanten van het politieke spectrum beginnen nu te beseffen dat je effectievere strategieën nodig hebt als je de openbare veiligheid serieus neemt’, aldus Adam Gelb, directeur van het Public Safety Performance Project van Pew.
Volgens een recidiverapport van het Bureau of Justice Statistics uit april 2014 keert 49,7% van de gedetineerden binnen drie jaar na vrijlating terug in de gevangenis en 55,1% binnen vijf jaar. Het is duidelijk dat de meeste penitentiaire instellingen op staats- en federaal niveau tekortschieten in het ‘corrigeren’ van gedetineerden en hun voorbereiding op vrijlating. Daardoor komt er een nog grotere druk op halfway houses te liggen om re-integratieondersteuning te bieden.
Om de verwachtingen rond de nieuwe golf van vermindering van gevangenispopulaties en hervormingen van de straftoemeting in het hele land waar te maken, moeten halfway houses zich aanpassen aan nieuwe uitdagingen en grotere verantwoordelijkheden. Zulke hervormingen zullen als zinloos worden beschouwd als grote aantallen pas vrijgelaten gedetineerden opnieuw delicten plegen en opnieuw worden opgesloten.
Ondanks deze mogelijke crisis zijn er weinig aanwijzingen dat verantwoordelijken voor het gevangeniswezen in de staten of het Bureau of Prisons (BOP) de tekortkomingen van het huidige systeem van halfway houses onderzoeken. Veel re-integratievoorzieningen worden slecht geleid en gecontroleerd. Drugsgebruik, geweld en ontsnappingen worden er verergerd door wijdverbreide onverschilligheid en wangedrag van medewerkers.
Bovendien weerspiegelen systemen van halfway houses soms een corrupt stelsel waarin contracten worden toegekend op basis van politieke vriendjespolitiek in plaats van het vermogen om het recidiverisico te verlagen. Contracten voor halfway houses worden soms gezien als een manier waarop overheidsfunctionarissen politieke medestanders en campagnedonateurs belonen.
In veel andere bedrijven of sectoren zou de mate van falen en corruptie die bij sommige halfway houses voorkomt, leiden tot grootschalig ontslag van medewerkers en vervanging van het management. Maar net als in veel penitentiaire instellingen wordt er nauwelijks verantwoording afgelegd.
Sommige bedrijven en organisaties die halfway houses beheren, proberen zo goed mogelijk de diensten te bieden die gedetineerden nodig hebben voordat ze vrijkomen. Dismas Charities, dat in het hele land re-integratievoorzieningen beheert, heeft bijvoorbeeld een goede reputatie binnen de sector. Hoewel ook Dismas problemen heeft gekend, lijkt de organisatie oprecht betrokken bij de kwaliteit van haar overgangsondersteuning.
Volgens Dismas: ‘Onze geschiedenis heeft ons geleerd dat we, om effectief te zijn bij re-integratie, ons moeten richten op drie cruciale gebieden die aantoonbaar de beste resultaten opleveren: werk, onderwijs en ondersteuning. Elk programma maakt gebruik van evidencebased werkwijzen en gevalideerde beoordelingen van risico’s en behoeften om de kans op recidive te verkleinen.’ Daarnaast: ‘Een belangrijk onderdeel van al ons werk is de aandacht voor het helpen van onze bewoners bij het vinden van zinvol werk. Door te werken lossen onze cliënten hun schuld aan de samenleving af en worden ze verantwoordelijke, zelfstandige burgers, ouders en belastingbetalers die bijdragen aan de gemeenschap.’
Helaas richten niet veel halfway houses zich op re-integratiediensten en -programma’s. Staten die veel problemen met halfway houses hebben gehad, zijn onder meer New Jersey, Florida en Pennsylvania. Ook het gebruik van gecontracteerde halfway houses door het federale gevangenisstelsel is niet vrij gebleven van kritiek.
‘Het systeem is een puinhoop’, verklaarde Thaddeus B. Caldwell, een senior onderzoeker binnen het staatsgevangeniswezen die jarenlang ontsnapte bewoners van halfway houses heeft gevolgd. ‘Het maakt niet uit hoeveel er ontsnapten, hoeveel er werden gepakt, hoeveel er gruwelijke daden pleegden terwijl ze op de vlucht waren. Ze bleven meer mannen naar halfway houses sturen en het bleef zich keer op keer herhalen.’
Ook mensen die binnen het gevangeniswezen werkten, waren verrast door het aantal ontsnappingen uit halfway houses. In september 2011 werden 46 ontsnappingen geregistreerd, in oktober 39, in november 40 en in december 38. Nadat gouverneur Christie hervormingen had doorgevoerd, zei hij trots dat in de eerste vijf maanden van 2012 ‘slechts’ 181 bewoners uit halfway houses waren weggelopen.
Jaarlijks verblijven ongeveer 10.000 gedetineerden en voorwaardelijk vrijgelaten personen uit New Jersey in halfway houses. Vertegenwoordigers van CEC hebben dat aantal aangehaald om te betogen dat het ontsnappingspercentage uit hun voorzieningen ‘verbazingwekkend laag’ is. Dat argument houdt echter weinig stand wanneer men het ontsnappingspercentage vergelijkt met dat van het staatsgevangenisstelsel, of bedenkt dat er op enig moment slechts ongeveer 3.500 daders in re-integratievoorzieningen verblijven.
Verantwoordelijken van halfway houses klagen dat bewoners die te laat terugkomen van werk buiten de instelling of zich na enkele dagen afwezigheid melden, ongevaarlijk zijn, maar vaak als ontsnapte personen worden beschouwd. Ook wijzen ze erop dat hun medewerkers ongewapend zijn en niet bevoegd zijn om een ontsnapping te verhinderen. Ze stellen daarnaast dat ze afhankelijk zijn van voorlichting aan bewoners als de aangewezen manier om weglopen te voorkomen.
Die argumenten kunnen tot op zekere hoogte terecht zijn, maar gaan voorbij aan het feit dat veel ontsnappingen hebben plaatsgevonden uit ‘gesloten’ halfway houses, zonder programma voor werk buiten de instelling. Bovendien worden sommige ontsnapte personen na aanhouding vervolgd. Zo wordt sinds 2009 in Essex County ongeveer 10% van de weggelopen cliënten vervolgd.
Soms weerspiegelt het lage vervolgingspercentage de beperkte belangstelling van lokale aanklagers voor het vervolgen van een relatief gering vergrijp dat via de disciplinaire procedures van het gevangenisstelsel kan worden afgehandeld. Helaas weten rechtshandhavers meestal niet eens dat een bewoner van een halfway house is ontsnapt totdat die een ander misdrijf heeft gepleegd, en soms zelfs daarna nog niet.
Rafael Miranda liep in december 2009 weg uit een halfway house en was vier maanden op de vlucht voordat hij in Newark een man doodschoot. In 2010 werd David Goodell opgesloten wegens mishandeling van zijn ex-vriendin. Hij ontsnapte uit Logan Hall, een halfway house met een van de hoogste ontsnappingspercentages, en vermoordde een vrouw die haar relatie met hem had beëindigd. Valeria Parziale vluchtte in 2009 uit een halfway house in Trenton. Negen dagen later trok ze in een slijterij een mes om het oor van een man af te snijden. Ze werd aangeklaagd wegens mishandeling, maar niet wegens ontsnapping, omdat de aanklagers niet eens wisten dat ze was ontsnapt.
Wat recenter liep de 19-jarige Jahmel Glanton in december 2013 weg uit het Robinson Center, slechts drie dagen na aankomst. Hij werd drie weken later, op 11 januari 2014, opgepakt en aangeklaagd wegens bezit van crackcocaïne en belemmering van de rechtspleging.
Halfway houses die worden beheerd door de non-profitorganisatie Kintock Group waren de afgelopen jaren verantwoordelijk voor bijna de helft van de ontsnappingen in New Jersey. CEC heeft dat cijfer gebruikt om kritiek op het beheer van zijn halfway houses af te weren. De Kintock Group wees er echter op dat alle gedetineerden die naar zijn voorzieningen worden gestuurd, eerst worden beoordeeld in het door CEC beheerde Robinson Assessment and Treatment Center. Alleen degenen die CEC als laag risico beoordeelt, worden vervolgens overgeplaatst naar halfway houses van Kintock.
Van 2009 tot 2011 ontsnapte 16% van de ontsnapte personen uit voorzieningen van CEC. Nog eens 43% was aanvankelijk door CEC als laag risico beoordeeld, voordat zij uit andere halfway houses wegliepen. Het lijkt er daarom op dat een onjuiste beoordeling door CEC bij ten minste een deel van de ontsnappingen ook een rol speelt.
Een andere verklaring is de toename van het percentage voor geweldsdelicten veroordeelde gedetineerden dat naar halfway houses wordt gestuurd. Dat percentage steeg van 12% in 2006 naar 21% in 2012 en botste met een door bezuinigingen gedreven uitbreiding van het gebruik van halfway houses. Het kost ongeveer $125 tot $150 per dag om een gedetineerde in een staatsgevangenis onder te brengen, maar slechts $60 tot $75 om dezelfde dader in een halfway house te plaatsen.
Sommige voormalige bewoners en medewerkers van halfway houses geven een andere verklaring voor het grote aantal ontsnappingen. Volgens hen zijn re-integratievoorzieningen veelal gewelddadig en gevaarlijk, zijn er bendes actief, zijn drugs en andere verboden goederen er volop aanwezig en worden bewoners onvoldoende gecontroleerd.
‘Deze sector maakt me gewoon woedend’, verklaarde Nancy Wolff, directeur van het Center for Behavioral Health Services and Criminal Justice Research aan Rutgers University. ‘Als je daarheen wilt om in door lotgenoten geleide groepen te zitten, of om rond te hangen, te roken, te kaarten en toegang tot drugs te hebben, dan is het een geweldige plek.’
Vanessa Falcone, 32, zei dat halfway houses een veel duisterder kant hebben. Falcone maakte in 2009 deel uit van een schoonmaakploeg in het Robinson Center toen een medewerker haar een kast in beval en haar dwong tot orale seks.
‘Hij trok zijn broek uit, greep me bij mijn haar en duwde me naar beneden’, zei ze. ‘Dat was het begin van een paar weken die eigenlijk een hel waren.’ Nadat een andere medewerker ontdekte wat er gebeurde, werd Falcone naar een andere voorziening overgeplaatst. De medewerker werd ontslagen, maar niet vervolgd.
Bij een vergelijkbaar incident vertelde een vrouw die uit het Robinson Center was ontsnapt na haar aanhouding aan de politie dat ze probeerde te ontkomen aan een begeleider, Joseph A. Chase, die haar herhaaldelijk had verkracht. Toen de politie de auto van Chase doorzocht, werden drugs gevonden. Hij werd vervolgens aangehouden op verdenking van seksueel geweld en drugsbezit. Vertegenwoordigers van CEC noemden het een op zichzelf staand incident.
Volgens een bericht van de Tampa Bay Times uit Florida uit 2012 lijken halfway houses in die staat eveneens veel problemen te hebben, waaronder een gebrekkige screening van exploitanten van re-integratievoorzieningen. Een van hen, Troy Anthony Charles, had een omvangrijk strafblad voordat hij halfway houses ging exploiteren. Hij zei dat hij mensen met een drugs- of alcoholverslaving een veilige, middelenvrije verblijfsomgeving wilde bieden en hen wilde helpen werk en begeleiding te vinden.
Een voormalige bewoner, John Lees, verklaarde echter dat het programma ‘oplichterij’ was en dat Charles ‘het geld dat hij aan financiering ontvangt, gebruikt om drugs te kopen’, aldus een politierapport uit St. Petersburg van februari 2012. Kort daarna schoot Charles een bewoner van zijn halfway house dood en belandde hij opnieuw in de gevangenis, nu op beschuldiging van moord. Het incident maakte duidelijk dat vrijwel iedereen in Florida een halfway house kon openen, omdat er nauwelijks regelgeving is. Het grote aantal mensen dat dagelijks uit gevangenissen en huizen van bewaring vrijkomt, biedt een enorme marktkans voor gewetenloze exploitanten van halfway houses.
Overgangshuisvesting belooft maaltijden, een bed, hulp bij het vinden van werk en een mogelijkheid tot behandeling van middelenmisbruik. Volgens de Tampa Bay Times zijn veel halfway houses ‘grote, professioneel geleide voorzieningen die doorgaans leveren wat ze beloven. Maar veel andere zijn weinig meer dan goedkope logementen waar bewoners met twee of drie personen op een kamer in groezelige ruimten worden ondergebracht, zonder hulp bij het vinden van werk, zonder opgeleid personeel en zonder ondersteuning.’
Veel van die laatste halfway houses worden geëxploiteerd door mensen ‘met een zwaar strafblad, waaronder beroving, seksueel geweld en drugshandel. Eén exploitant werd wegens onjuiste declaraties permanent uitgesloten van een federaal huisvestingsprogramma, maar kon toch een nieuw halfway house beginnen dat duizenden dollars uit hetzelfde programma ontvangt’, meldde de Times. Drugsmisbruik is wijdverbreid; bewoners worden naar het ziekenhuis gebracht en sommigen overlijden zelfs aan een overdosis.
Opmerkelijk genoeg verlangen de autoriteiten van de staat geen vergunning voor halfway houses, waardoor het onmogelijk is dergelijke incidenten bij te houden. Zonder vergunningstelsel is zelfs niet vast te stellen hoeveel halfway houses er daadwerkelijk in Florida worden geëxploiteerd.
‘Ons is verteld dat er op enig moment enkele duizenden verspreid over de staat zijn’, zei Darran Duchene, die toezicht hield op federaal gefinancierde halfway houses toen hij bij het Florida Department of Children and Families (DCF) werkte. ‘Ze zouden zowel vanuit bedrijfsmatig oogpunt als vanuit het oogpunt van maatschappelijke dienstverlening gereguleerd moeten worden.’
Veel halfway houses zijn ogenschijnlijk gewone woningen in rustige straten in buitenwijken. Volgens de Times: ‘Er zijn programma’s voor halfway houses in appartementencomplexen, oude motels en gebouwen die ooit werden gebruikt als woonvoorzieningen met ondersteuning voor ouderen. Slechts enkele hebben een bord aan de voorkant.’
‘[Halfway houses] blijven opduiken’, verklaarde Ramona Schaefer, een leidinggevende bij het sheriffkantoor van Pinellas County die helpt bij het vinden van huisvesting voor vrijgelaten gedetineerden. ‘Mijn zorg is: wat zijn hun bedoelingen? Veel mensen willen echt helpen. Maar er zijn ook anderen met minder zuivere bedoelingen.’
De hoeveelheid geld die beschikbaar is voor overgangshuisvesting heeft de problemen met halfway houses in Florida aangewakkerd, net als de toename van verslavingen door misbruik van voorgeschreven geneesmiddelen. Vastgoedbeleggers die waren getroffen door de instorting van de woningmarkt ontdekten dat zij meer winst konden maken door zulke voorzieningen te exploiteren. Met twee personen per kamer kon een huis met drie slaapkamers een kasstroom tot $3.000 per maand opleveren, volledig betaald door de overheid.
Vanaf 2003 investeerde een goedbedoeld federaal programma, Access to Recovery (ATR), $150 miljoen in behandeling voor mensen die herstelden van een verslaving. Dit droeg bij aan de ontwikkeling. Zoals de Times opmerkte: ‘$30 miljoen aan federale middelen is naar Hillsborough, Pinellas, Pasco en verschillende andere county’s in Florida gegaan, grotendeels voor overgangshuisvesting. Aanvankelijk kwamen bijna 300 halfway houses voor dat geld in aanmerking.’
William Garrison, een voormalige drugsgebruiker, opende New Birth Abundant Life Ministry en ontving meer dan $300.000 aan ATR-middelen voordat hij van het programma werd uitgesloten. Volgens bewoners liet Garrison hen $50 per week voor eten betalen, hoewel hij federale financiering voor maaltijden ontving. Zij beweerden ook dat Garrison hen uitschold en zonder toestemming aanraakte met ‘een sterk seksuele lading’, zo bleek uit een rapport van de staat.
The House of Hope in St. Petersburg, een ander programma dat voor ATR-middelen in aanmerking kwam, werd geleid door Patrick Jay Banks, een ex-gedetineerde die in Texas acht jaar had vastgezeten voor valsheid in geschrifte en beroving. Bij onderzoek bleek Banks betrokken bij het ‘meest flagrante geval van fraude, verspilling en misbruik’ onder halfway houses in Florida. Hij diende declaraties in voor bewoners die nog niet eens waren aangekomen bij de huizen die hij beheerde. Hij ontving meer dan $110.000 voordat hij uit het federale ATR-programma werd gezet.
Banks vertelde de Times echter dat hij een nieuwe re-integratievoorziening had geopend, Agape House, die $55.000 aan federale middelen had ontvangen. Zijn naam stond echter niet op de ATR-aanvraag van Agape.
DCF, dat toezicht houdt op het federale ATR-programma, zei niet op de hoogte te zijn van de betrokkenheid van Banks bij Agape House en dit te zullen onderzoeken. Eigenaren en medewerkers van halfway houses moeten hun strafrechtelijke achtergrond laten controleren en de huizen moeten aan bepaalde voorschriften voldoen om voor federale financiering in aanmerking te komen. De meeste re-integratievoorzieningen in Florida ontvangen geen federale middelen en vallen daardoor onder gebrekkige regelgeving.
Emily Rifkin was een van ten minste drie mensen die in halfway houses in Tampa Bay aan een overdosis zijn overleden. In november 2010 kampte de 25-jarige Rifkin met een verslaving waarvoor ze acht maanden in de gevangenis had gezeten. Een rechter gaf haar toestemming om naar een halfway house te gaan terwijl ze wachtte op een beschikbare plek in een residentieel behandelprogramma.
Omdat Rifkin in de eerste voorziening de regels bleek te overtreden, verhuisde ze naar een huis aan Okaloosa Street, waar ze naar verluidt meer toezicht zou krijgen. Volgens een politierapport dat in de Times werd aangehaald, werden ‘duidelijke signalen dat het niet goed ging op de dag van haar overlijden genegeerd’. Een kamergenoot vond dat Rifkin wat verward leek, maar deed niets om te helpen. Na zes uur zag de beheerster van het huis, die zelf een verslaving heeft, Rifkin op de badkamervloer zitten, maar greep niet in. Pas toen Rifkin later niet meer ademde, belde een kamergenoot 911, maar toen was het te laat. Rifkin was overleden aan een onbedoelde overdosis oxycodon.
Shelton Jones, de eigenaar van het huis, had er een re-integratievoorziening van gemaakt met hulp van Linda Walker, die leiding geeft aan de non-profitorganisatie Hillsborough House of Hope, een overgangsprogramma voor vrouwen. Walker leidt ook een winstgevend bedrijf dat mensen helpt halfway houses op te zetten. Walker en Jones stelden dat zij niet verantwoordelijk waren voor de dood van Rifkin. ‘Ik vind het verdrietig dat ze is overleden’, verklaarde Walker, ‘maar veel mensen overlijden tijdens hun herstel.’
In het huis aan Okaloosa Street waren geen opgeleide medewerkers en werden geen routinematige tests op drugs en alcohol uitgevoerd. Een jaar voor de dood van Rifkin overleden twee mannelijke bewoners aan een overdosis methadon in een ander, niet-gereguleerd halfway house.
Na een suïcidepoging en een kort verblijf in een particuliere instelling voor geestelijke gezondheidszorg had Leisha Simpson een veilige omgeving nodig. Ze besloot naar Still Standing in St. Petersburg te gaan, omdat de website van het programma een ‘veilige haven’ met begeleiding en twaalfstappenbijeenkomsten beloofde.
In plaats van wat ze had verwacht, betaalde Simpson $500 per maand voor een bed in een huis vol kakkerlakken, samen met ongeveer vier andere vrouwen. Een van hen gebruikte daar drugs en had seks met mannen in de gedeelde slaapkamer. Simpson deed aangifte nadat haar creditcards, televisie en medicijnen waren gestolen. Ook werd ze door een andere bewoner mishandeld.
Dominee Edward Leftwich, de oprichter van Still Standing, zei dat hij vanwege zijn hoge leeftijd geen middelenvrij woonprogramma kon voortzetten en dat de federale middelen begonnen op te raken. Hij erkende dat hij zijn website met onjuiste informatie niet online had moeten laten staan.
Een andere exploitant van een halfway house, Pamela Dixon, bezocht detoxvoorzieningen en overheidsinstanties in Pinellas om haar programma ‘A New Direction for Women and Men’ te promoten. Publiek gefinancierd advocaat Bob Dillinger begon cliënten met alcoholproblemen naar Dixons voorziening te verwijzen, zonder te weten dat bewoners hun voorgeschreven medicatie verplicht moesten afhalen bij een apotheek die ook wijn en bier verkocht. Dezelfde groep uit Tampa was eigenaar van de apotheek en het New Direction-huis.
‘Dat vind ik wel bedenkelijk’, zei Dillinger toen hij over de band werd geïnformeerd. Hij zei dat Dixon had toegezegd niet meer met de apotheek samen te werken.
Functionarissen in Florida hebben vastgesteld dat het met de huidige wetgeving en soepele regels moeilijk is toezicht te houden op de duizenden halfway houses in de staat. ‘We reguleren zonder problemen duizenden kinderopvangvoorzieningen in de hele staat’, merkte DCF-woordvoerster Erin Gillespie op. ‘Als de wet verandert, zijn wij die taak zeker aankunnen.’
Er is echter weinig politieke wil geweest om toezicht te houden op halfway houses en ervoor te zorgen dat zij de beloofde programma’s en diensten leveren. Een wetsvoorstel van senator Jeff Clemens uit Florida om halfway houses en middelenvrije woonvoorzieningen te reguleren, SB 582, strandde in april 2014 in de commissie. Een vergelijkbaar voorstel van het jaar ervoor was evenmin aangenomen.
Daardoor kunnen mensen zoals Troy Anthony Charles, die voor een ernstig misdrijf is veroordeeld, gemakkelijk een halfway house beginnen. Charles verhuisde naar Florida nadat hij in Arizona drie jaar had vastgezeten voor zware mishandeling en begon daar Back to Life Outreach Recovery Services. Hij huurde een huis, zette stapelbedden in de woonkamer en vroeg $125 per week.
Een bewoner, John Lees, had vastgezeten voor drugsgerelateerde delicten. ‘In het begin werd het me zo voorgesteld: als je een plek nodig hebt om te verblijven en te herstellen van verslaving, kon je daar terecht’, verklaarde hij. ‘Daarna probeerde hij me zover te krijgen dat ik hem drugs verkocht.’ Lees zei ook dat Charles cocaïne misbruikte en erover sprak meisjes aan drugs te krijgen zodat hij hen tot prostituees kon maken.
Lees vertrok, maar kwam later terug om persoonlijke bezittingen op te halen. Charles beschuldigde Lees en een bewoner van het huis, Samuel Harper, van inbraak. Aanklagers besloten de mannen niet te vervolgen. Tijdens een daaropvolgende confrontatie in april 2012 schoot Charles Harper in het hoofd, waardoor hij overleed. Van Charles was bekend dat hij belangstelling had voor Harpers vriendin, wat mogelijk aan de schietpartij heeft bijgedragen. Hij werd in juli 2014 veroordeeld voor moord met voorbedachten rade en kreeg levenslang zonder mogelijkheid tot voorwaardelijke vrijlating.
